Mijn kanker en ik // deel 2

“Be thankful for today, because in one moment, your entire life can change”

kanker-en-ik
Credits: Daniel Frank

In een aantal blogs wil ik graag met jullie delen hoe het was en is om als jongvolwassene met kanker te leven. Het van mij afschrijven helpt mij met verwerken en tegelijkertijd hoop ik er mensen mee te helpen/inspireren.

Deel 1: Een week later mocht ik langskomen voor een MRI, punctie, röntgen en verdere afspraken. En weer een week later lag ik onder het mes…

Daar lig je dan

En daar ging ik, twee weken geleden gehoord dat ik kanker had, een dag vol met onderzoeken gehad en een week later gelijk onder het mes. Als iemand die tot dan toe nooit voor haarzelf in het ziekenhuis kwam was dat best raar. Gelukkig had ik geen angst in de narcose en totale vertrouwen in mijn arts. Als je Prof. Dr. voor je naam hebt staan geloof ik wel dat je weet wat je doet. Wat ik trouwens erg grappig vond is dat je aan iets leuks moet denken terwijl ze je de narcose toedienen. Op dat moment was ik meer bezig met focussen op de naald in mijn hand en de heerlijke warme deken die over mij lag dan met ‘iets leuks’. Oh en vlak voor je operatie met de assistentes kletsen over je leventje is ook zoiets aparts. Je ligt vlak daarna een paar uur knock out voor hun neus en dan willen ze van te voren lekker kletsen over je werk en opleiding. Gelukkig waren ze gezellig genoeg om nog even moppen te tappen voordat ik onder narcose ging.

Narcose

Weet je dat ik narcose echt geinig vind? Ik vond het zo grappig dat ik de grootste moeite had om wakker te blijven om op de klok te kijken. Volgens mij heb ik er anderhalfuur over gedaan voordat ik eindelijk kon uitmaken hoe laat het nou was. Ik was de tijd allang weer vergeten toen ik naar mijn kamer werd gereden, dus al die moeite voor niks haha. Ik kan mij vrij weinig van de rest van die dag herinneren. Ik weet dat mijn ouders en broertje heel lang bij mij zijn geweest maar verder is het blanco. De dagen daarna zal ik echter niet zo snel vergeten.

Gat in mijn mond

Tijdens de operatie hebben ze heel veel weefsel, een paar kiezen en een stuk kaakbot uit mijn mond moeten halen. Dit betekende dat er een gat was tussen mijn mondholte en neusholte. Die hebben ze opgevuld met een prothese die in het begin met draden vast zat aan mijn jukbeenderen. Ja, I know, HOE DAN. Maargoed dat betekende dus dat ik amper kon eten of drinken maar dit wel moest. Ohja, en mijn onderlip was dankzij een klem enorm opgezwollen naar standje ‘iets teveel botox’. Over een boterhammetje, zonder korst, met jam deed ik een uur. En dan daarna nog durven vragen of ik er nog eentje wil! Volgens mij heb ik nog nooit zo vaak met eten willen gooien als toen. En don’t get me started over het avondeten. Ik kreeg een gemalen dieet. Eerder: we hakken alles fijn zodat je niet herkent wat het is en succes ermee. Wat was ik blij toen ik naar huis ging en enigszins zelf kon bepalen wat er in de blender ging of gemalen werd! Om over aardbeienijs met slagroom maar niet te zwijgen, man wat werd ik daar gelukkig van.


Aangezien dit alles opschrijven voor mij erg helpt en er zoveel over te vertellen is deel ik het op in meerdere blogs. Houd dus mijn site vooral in de gaten voor de volgende blogs over mijn kanker en ik. Als dingen in de blogs vragen bij je oproepen mag je mij gerust even een berichtje doen of reageren. Mocht je liever niet openbaar een vraag willen stellen kan je mij het beste een persoonlijk berichtje doen op de Facebookpagina van Happinessallaround.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.